Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Εξέχουσα Θέση στο πάνθεον των μορφών του Μακεδονικού Αγώνα κατέλαβαν γυναίκες επώνυμες και ανώνυμες, αστές αλλά και αγρότισσες. Οι τοπικές επιτροπές άμυνας των χωριών στηρίζονταν κατά μεγάλο μέρος στη συνδρομή του γυναικείου πληθυσμού: περίθαλψη τραυματιών, μεταφορά πολεμοφοδίων και τροφοδοσία αντάρτικων ομάδων, προώθηση εμπιστευτικών εγγράφων.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στις δασκάλες του Μακεδονικού Αγώνα, οι οποίες καταγράφηκαν στην Ιστορία και η ανάμνηση της εθνικής δράσης των οποίων διατηρήθηκε ως σήμερα στις μνήμες των Μακεδόνων. Μεταξύ εκατοντάδων άλλων αξίζει να μνημονευθούν η Αγλαΐα Σχοινά, η οποία διηύθυνε το Ανώτερο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης, η Χριστίνα Παπαθεοδώρου από τον Κολινδρό και η Ελένη Ζωγράφου από τη Στρώμνιτσα. Στην κορυφή στέκουν οι δασκάλες που έδωσαν τη ζωή τους, αρνούμενες να υποκύψουν στους εκβιασμούς των Βουλγάρων και οι οποίες δολοφονήθηκαν.
Ειδικά η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου αποτελεί μια από τις πλέον γνωστές όσο και τραγικές περιπτώσεις. Υπηρετούσε ως δασκάλα στο χωριό Γκρίτσιστα της Γευγελής και απειλήθηκε επανειλημμένα από τις συμμορίες των κομιτατζήδων που δρούσαν στην περιοχή και οι οποίες την διέταξαν να εγκαταλείψει το σχολείο και το χωριό της. Στις 14 Οκτωβρίου 1904 μια βουλγαρική συμμορία προσέβαλε την Γκρίτσιστα και έκαψε ζωντανούς έξι Έλληνες, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Παράλληλα με αυτή αξίζει να μνημονευθούν η Λιλή Βλάχου (δολοφονήθηκε μέσα στο σχολείο της), η Βελίκα Τράικου από τον Πεντάλοφο Θεσσαλονίκης, η οποία κατακρεουργήθηκε και η Αγγελική Φιλιππίδου από τη Θεσσαλονίκη. Η τελευταία έλαβε μέρος στη φονική μάχη της Αγριανής, όπου και τραυματίσθηκε θανάσιμα
 Από τότε που ο πατρο-Κοσμάς με τις διδαχές του έκανε φανερό ότι το ποθούμενο δεν θα ερχόταν όσο το Γένος παράδερνε στην αμάθεια…αφ΄ οτου απέδειξε ότι άνδρας και γυναίκα είναι πλάσματα του Θεού ισότιμα…τα Παρθεναγωγεία άρχισαν να ιδρύονται και οι απόφοιτές τους να προσφέρουν το έργο τους στον ελληνισμό ,που άρχισε να αποτινάζει από πάνω του τις αλυσίδες της σκλαβιάς.
Στην Μακεδονία ιδιαίτερα άνθισαν μετά τα 1870 και την απόσχιση της βουλγαρικής εκκλησίας από το Πατριαρχείο , οπότε και άρχισε άγριος ο θρησκευτικός προσηλυτισμός.
Τότε ο ελληνισμός αφυπνίστηκε και με το όπλο της παιδείας αγωνίστηκε να προασπίσει τα ελληνικά συμφέροντα έναντι της βουλγαρικής απειλής.
Και όταν ξέσπασε ο ένοπλος μακεδονικός αγώνας, οι δασκάλες των δεκαεπτά με είκοσι ετών επιτέλεσαν το χρέος τους ακέραια. Με την πένα στο χέρι και το περίστροφο κρυμμένο στον κόρφο, αντιμετώπισαν τους κομιτατζήδες που θέλανε να τις εξοντώσουν γιατί θαρρούσαν πως, αν αποκεφάλιζαν πνευματικά τον τόπο, η Μακεδονία θα έπεφτε στα χέρια τους…
Οι δασκάλες του Μακεδονικού Αγώνα ήταν πραγματικά ανδρείες και την αντρειοσύνη αυτή μετάγγισαν και στις ψυχές όχι μόνο των μικρών μαθητών τους, αλλά και των φοβισμένων Ελλήνων. Και πήραν θάρρος οι κατατρεγμένοι από τους Βουλγάρους χωρικοί και αντιστάθηκαν στον κομιτατζή .Και ήρθε, με αγώνες και θυσίες από πολλούς γνωστούς και αφανείς ήρωες, η πολυπόθητη λευτεριά στην μακεδονική γη…
Για τις δασκάλες αυτές , που σαν φάροι του Ελληνισμού φώτισαν τα χωριά και τις πόλεις της μαρτυρικής Μακεδονίας, σώζοντας με την δράση τους την Ελληνικότητά της…
για την θυσία και την προσφορά τους, αυτό το μικρό αφιέρωμα…
ΑΘΑΝΑΤΕΣ!!!
                                                                                                                      Βιβιάνα Κολοβίνου



Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΜΟΣΚΩΒ ΣΕΛΗΜ

                   ΜΟΣΚΩΒ-ΣΕΛΗΜ  

Ο Μοσκώβ-Σελήμ είναι το τελευταίο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο ίδιος το έγραψε όσο ήταν έγκλειστος στο ψυχιατρείο. Εκδόθηκε σε τρεις συνέχειες στο περιοδικό Εστία από τις 28 Μαρτίου 1895.
Το διήγημα αυτό του Βιζυηνού είναι ένα ψυχογράφημα ενός εύπορου και αντιπροσωπευτικού Τούρκου, που επιλέγει ο Βιζυηνός να τον καταστήσει κεντρικό ήρωα της ιστορίας του, ασκώντας συστηματική σπουδή της τουρκικής ψυχής και νοοτροπίας.
Με τη συγγραφή του «Μοσκώβ-Σελήμ» γκρεμίζει τα τείχη του φυλετικού μίσους και οικοδομεί την αγάπη και τη φιλία που μπορεί να αναπτύσσεται σε πρόσωπα, ανεξάρτητα από τη φυλή και το θρήσκευμά τους. Ο αφηγητής λέει κάποια στιγμή περιγράφοντας τη συνάντηση με τον ήρωα: «Καλά, λοιπόν, το λέγουν πως δύο άνθρωποι μπορεί να είναι τόσο ξένοι μεταξύ τους και όμως οι ψυχές τους να είν’ αδέλφια!»



Γράψτε την εξομολόγηση της μητέρας. Γράψτε ένα κείμενο, όπου η μητέρα θα μιλάει σε α΄ πρόσωπο για τη ζωή της, τις στενοχώριες της και την αγάπη της για το Σελήμ και θα εξηγεί, γιατί τον μεγαλώνει σαν κορίτσι.


«Προερχόμουν από μία εύπορη οικογένεια η οποία μου παρείχε μία αξιοπρεπή εκπαίδευση. Αργότερα στην ζωή μου νυμφεύθηκα τον άνδρα ο οποίος τώρα είναι και ο πατέρας των τριών παιδιών μου. Και τα τρία μου παιδία ήταν αγόρια, γι’ αυτό και δεν είχα την ευκαιρία να αποκτήσω και μία θυγατέρα. Ο σύζυγος μου από την άλλη πλευρά αποφάσισε να βρίσκεται με κάποια άλλη γυναίκα. Πολλές ήταν οι δυστυχίες μου, αλλά αυτές με τάραζαν περισσότερο.
Κατάφερα ωστόσο να απαλλαχθώ από τον καημό που τόσα χρόνια με κυρίευε περί της «απόκτησης» μιας θυγατέρας. Αυτό το κατάφερα με το να ντύνω τον πολυαγαπημένο μου γιο, ο οποίος μου έμοιαζε σε όλα μου τα χαρακτηριστικά, σαν να ήταν ο ίδιος η κόρη μου. Δώδεκα χρονών έγινε ο Σελήμ και εγώ τον στόλιζα σαν να ήταν κούκλα.  Τον αγαπούσα πολύ, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να τον κρατήσω όλο και περισσότερο μέσα στο χαρέμι. Όλα αυτά όμως δεν με ικανοποίησαν, καθώς γινόταν όλο και πιο φανερή η επιθυμία του πολυαγαπημένου μου γιου – ο Θεός να του δώσει την ευλογία του – να βρίσκεται κοντά στον πατέρα του, όπως ακριβώς συνέβη με τους  δύο υπόλοιπους γιους μου, οι οποίοι ήσαν μεγαλύτεροι σε ηλικία από τον Σελήμ. Βέβαια, το γεγονός αυτό με στενοχωρούσε πολύ, καθώς ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας μου το οποίο βρισκόταν δίπλα μου.
Έτσι, μία μέρα προσπάθησα να του εξηγήσω την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ο Σελήμ από την άλλη πλευρά φαινόταν αδιάλλακτος. Έτσι, αφού το ξανασκέφθηκα καλύτερα, αποφάσισα να του αγοράσω οτιδήποτε θελήσει, με την προϋπόθεση να με αγαπήσει όσο τον αγαπούσα και εγώ και να μην με εγκαταλείψει, όπως ακριβώς έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά μου και ο σύζυγός μου. Ο Σελήμ δέχτηκε την πρόταση με μεγάλη ευχαρίστηση. Πετούσε από την χαρά του και αυτό με ευχαρίστησε πολύ. Του έλεγα μάλιστα τα εξής λόγια, τα οποία δεν ξέχασα ποτέ: «Όταν με αγαπάς εσύ, δεν αισθάνομαι την περιφρόνηση των άλλων.». Ο Σελήμ τήρησε την υπόσχεσή του και δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Κατανοούσε την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν όλα αυτά τα χρόνια δυστυχισμένη και συμπαραστεκόταν μαζί μου. Γι’ αυτό τον λόγο, εκπλήρωσα και εγώ το δικό μου μέρος της υπόσχεσης και του αγόρασα δύο μικρά πιστολάκια, που του είχα τάξει πριν το μπαϊράμι.
Μετά από λίγο καιρό, ήρθε η ώρα που ο μεγαλύτερος γιος μου έπρεπε να υπηρετήσει την πατρίδα του στον πόλεμο. Ο πατέρας του ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτόν, καθώς περίμενε με ανυπομονησία την στιγμή που ο γιος του θα έπρεπε να ταχθεί ενάντια στους εχθρούς που απειλούσαν το κτήμα του σουλτάνου. Ωστόσο ο γιος φοβήθηκε και ο Σελήμ ήταν πρόθυμος να πάει αυτός στον πόλεμο στην θέση του αδελφού του. Έτσι, εγώ αναγκάστηκα να υποστώ τον αποχωρισμό του πολυαγαπημένου μου Σελήμ. Δεν άκουσα ξανά από αυτόν, γι’ αυτό και δεν γνώριζα αν ήταν ζωντανός ή νεκρός. Υποχρεώθηκα λοιπόν η δύστυχη να μείνω με την απορία για το αν ζει ακόμα ο γιος που τόσο πολύ αγάπησα ακόμα και στα τελευταία χρόνια της ζωής μου.»
Παναγόπουλος – Παπαγεωργίου Παναγιώτης, Β3, 2016



Πολυαγαπημένε μου Σελήμ,

Θα ήθελα να βγάλω από την καρδιά μου, όλα αυτά που με πνίγουν τόσα χρόνια. Από μικρή ηλικία που ήμουν, αγαπούσα πολύ τον πατέρα σου… Όμως εκείνος δεν αρκέστηκε σε εμένα. Εξαιτίας της ευπορίας του, είχε και άλλες γυναίκες, όπως γνωρίζεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να απομονωθώ, να κλειστώ στον εαυτό μου και η στεναχώρια μου ήταν αβάσταχτη. Έτσι, έδωσα όλη την αγάπη που είχα σε εσένα! Σε πήρα μαζί μου να ζήσεις στο χαρέμι γιατί ένιωθα τόση μοναξιά.
Συγγνώμη που σε έκανα να υποστείς όλο αυτό το ακαταλόγιστο, αλλά ήθελα να σε κρατήσω δίπλα μου διότι η  απουσία του πατέρα σου, μου κόστισε.
Να ξέρεις πως σε αγαπάω πολύ!
Η μαμά σου.
Mαρισία Μήτρου, Β2, 2016 



Αγαπημένε μου γιε, Σελήμ,

θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που σε μεγάλωσα.
Ξέρω πώς δεν μεγάλωσες όπως όλα σου τα αδέρφια και πως εσένα σε είχα πιο κοντά μου. Σε μεγάλωσα, όπως θα μεγάλωνα μια κόρη και ίσως αυτό σου έκανε κακό.
Όμως σου ορκίζομαι πως δεν το έκανα κακοπροαίρετα. Σε αγαπούσα περισσότερο από οτιδήποτε, γιατί ήσουν το μόνο πράγμα που μου έδινε δύναμη και το μόνο πλάσμα από το οποίο έπαιρνα αγάπη.
Τα αδέρφια σου, όσο μεγάλωναν, γινόντουσαν σκληρά και απότομα… φαίνεται έμοιασαν στον πατέρα σου. Και αυτός έτσι ήταν πάντα, σκληρός και απότομος, δεν μου έδειξε ποτέ αγάπη…
Βέβαια, αυτό δεν ήταν το μόνο πρόβλημα. Ο πατέρας σου είχε ολόκληρο χαρέμι, οπότε εγώ ήμουν μία από όλες και εγώ ένιωθα μόνη μου.
Αλλά μετά ήρθες εσύ, το αγγελούδι μου, που όσο μεγάλωνες  γινόσουν τόσο ευαίσθητος και μου έδινες όση αγάπη είχα στερηθεί τόσα χρόνια από όλους. Επειδή σε αγαπούσα και σε αγαπάω περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς, προσπαθούσα να σε κρατήσω κοντά μου όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς να σκεφτώ το τι μπορεί να ήθελες εσύ.
Συγχώρεσέ με, αγοράκι μου, γιατί ό,τι έκανα ήταν όλα από αγάπη.

Αναστασία Σελαμάι, Β3, 2016



Γράψτε την εξομολόγηση του μεγάλου αδερφού. Γράψτε ένα κείμενο, όπου θα μιλάει σε α΄ πρόσωπο για την κρίσιμη στιγμή της ζωής του, τη στιγμή της στράτευσής του, τους φόβους του και τα αισθήματά του για το μικρό του αδερφό που τον έσωσε από τον πόλεμο και το θάνατο.

«Όταν έμαθα πως τελικά εγώ ήμουν αυτός που κλήθηκε να υπερασπιστεί την πατρίδα μας στον Κριμαϊκό πόλεμο εναντίον των Ρώσων έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Πανικοβλήθηκα, δεν ήξερα πως έπρεπε να αντιδράσω. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι με τίποτα δεν ήθελα να πάω σε αυτόν τον πόλεμο και να πολεμήσω ανυπεράσπιστος στο πεδίο της μάχης. Η ιδέα μόνο να πάρω μέρος στην μάχη μου προκαλούσε τρόμο. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο και ανά πάσα στιγμή να μπορούσα να ήμουν νεκρός.
Ευτυχώς, όταν βγήκε ο πατέρας μου από το δωμάτιο έμεινε κοντά μου ο μικρός μου αδερφός και με παρηγόρησε και ενώ ήμουν έτοιμος να βάλω τα κλάματα εκείνος μου ανήγγειλε την απόφαση του. Μου είπε πως δεν πρέπει να ανησυχώ αφού ήταν εκείνος πρόθυμος να πάρει την θέση μου στον πόλεμο. Έτσι, εξαιτίας της γενναιότητας και του θάρρους του Σελήμ από την απόγνωση βρέθηκα στην απόλυτη ευτυχία. Μετά από αυτό που έκανε ο μικρός μου αδερφός θα τον αγαπώ πάντα και θα του είμαι για όλη μου την ζωή ευγνώμων.»
 Χαλκιώτη Μαρία, Β3, 2016



Γράψτε μια παραλλαγή της ιστορίας. Γράψτε το γράμμα που λογάριαζε να στείλει ο Σελήμ στον πατέρα του μετά από τον ηρωικό του τραυματισμό και την πρώτη αδικία που υπέστη.

Αγαπημένε μου πατέρα, 
σου στέλνω αυτό το γράμμα ώστε να σε ενημερώσω για τον άσχημο τραυματισμό μου στο μέτωπο του πολέμου αλλά και για την αδικία που υπέστην από τον χιλίαρχο!
Καθώς πολεμούσαμε και επικρατούσαμε στη μάχη, ο εχθρός έφερε ενισχύσεις και βρεθήκαμε σε πολύ άσχημη θέση. Ρώσοι από παντού! Οι δειλοί να εγκαταλείπουν την μάχη μαζί τους και ο χιλίαρχος. Εγώ και κάποιοι αγωνιστές να παραμένουμε επιλέγοντας να πεθάνουμε για την πατρίδα. Τραυματίστηκα πάρα πολύ άσχημα στην σπονδυλική στήλη και στον αυχένα. Ευτυχώς τώρα είμαι καλά. Όμως, όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο μου ανακοινώθηκε πως ο χιλίαρχος, που όπως αποδείχτηκε είχε μέσο τον Σουλτάνο, πήρε τα παράσημα αντί για εμένα, που έμεινα εκεί για να υπερασπιστώ την πατρίδα ενώ ο άλλος έφυγε!
Θα ήθελα εάν αναγνωρίζεις την ανδρεία μου και το θάρρος μου να μου προσφέρεις, αφού και εμείς έχουμε συγγενή το Σαρασκέρη, όσα είχες υποσχεθεί στον αδερφό μου γιατί εγώ το άξιζα. 
Ελπίζω να είστε όλοι καλά! Δώσε φιλιά στη μαμά και στα αδέρφια μου! Σας αγαπάω όλους!
 
                                              Με αγάπη,
                                                     Σελήμ
                                       Δαμιανός Λιβάνης, Β2, 2016


Πατέρα,
πώς είσαι; Ελπίζω να είσαι καλά. Ελπίζω να είστε όλοι καλά. Εγώ είμαι εντάξει. Αναρρώνω σταδιακά. Βλέπεις, τραυματίστηκα στη μάχη.
Τα πράγματα εδώ είναι δύσκολα. Μάχες γίνονται όλο και πιο συχνά. Πολλοί λιποτακτούν. Δειλιάζουν να τα βάλουν με τον εχθρό. Ο στρατός μας έχει υποστεί πολλές απώλειες, οι περισσότερες είναι αποτέλεσμα των μαχών. Ίσως για αυτό λιποτακτούν οι άλλοι. Εγώ όμως είμαι ακόμα εδώ. Έτοιμος να πολεμήσω για την πατρίδα αλλά και για να σε κάνω περήφανο.
Όπως σου ανέφερα, τραυματίστηκα. Ήμασταν στη μάχη. Πολεμούσαμε για ώρες. Πολλοί είχαν σκοτωθεί. Τα πτώματα ήταν παντού γύρω μας. Δεν βλέπαμε πλέον το χώμα, αλλά μια κοκκινωπή λάσπη. Κανείς δεν τα παρατούσε. Συνεχίζαμε να πολεμάμε αγνοώντας το τοπίο γύρω μας. Ο σημαιοφόρος μας σκοτώθηκε. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου να πέφτει σιγά σιγά από το άλογό του. Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς το μέρος του. Οι συμπολεμιστές μου συνέχιζαν να πολεμούν. Κάποιοι όμως είχαν δει τον σημαιοφόρο και το έβαλαν στα πόδια. Ανάμεσά τους είδα και τον στρατηγό και ένιωσα ντροπή που είχαμε ένα τόσο δειλό άνδρα για ανώτερό μας. Έφτασα επιτέλους το σημαιοφόρο και κρατώντας τη σημαία στο ένα μου χέρι τη σήκωσα ψηλά, ενώ ακόμα κρατούσα το όπλο μου με το άλλο χέρι.
Δεν θυμάμαι πολλά από το υπόλοιπο της μάχης, δεν ξέρω καν αν νικήσαμε ή χάσαμε. Ξέρω όμως ότι όταν άνοιξα  τα μάτια μου ήμουν στο νοσοκομείο τραυματισμένος. Ήτανε να πάρω παράσημο για αυτό που έκανα στη μάχη. Δεν μου το έδωσαν. Το παράσημο το πήρε ο στρατηγός, αυτός ο δειλός. Κι εμένα; Εμένα μου έδωσαν ένα φτυάρι.
Αυτός είναι ο λόγος που σου γράφω. Ξέρω πως έχεις κάποιες γνωριμίες και ήλπιζα να τις χρησιμοποιήσεις για τις αδικίες που έγιναν εναντίον μου. Θα με έκανε χαρούμενο αυτή σου η πράξη και παράλληλα εσύ θα διόρθωνες την αδικία που έγινε.
Αν δεν κάνεις κάτι, δεν θα παρεξηγηθώ. Έτσι κι αλλιώς, πατέρας μου είσαι και σε ξέρω. Όσο κι αν λέω στον εαυτό μου το αντίθετο, ξέρω πως κατά βάθος έχεις τους λόγους σου.
Σας έχω όλους στο μυαλό μου. Θα σας ξαναγράψω όταν βρω την ευκαιρία. Πολεμώ για να σας κάνω περήφανους. Κυρίως εσένα.

Ο γιος σου, Σελήμ


Ροζαλίντα Σούλλα, Β3, 2016    


Πατέρα, 
ελπίζω να είστε όλοι καλά στο σπίτι. 
Εγώ αντιμετωπίζω πρόβλημα. Κατά την μάχη στη Σιλίστρια έπεσε ο σημαιοφόρος και ο χιλίαρχος λιποτάκτησε. Εγώ για να γλιτώσω τη σημαία, τραυματίστηκα σοβαρά. 
Όταν ανάρρωσα, έμαθα ότι ο χιλίαρχος ο λιποτάκτης πήρε τον προβιβασμό και το παράσημο που είχε στείλει ο Σουλτάνος μας, ο Πολυχρονεμένος, σε όποιον έσωσε τη σημαία, χρησιμοποιώντας ένα μέσο που είχε.
Είχες πει ότι ο Σερασκέρης είναι συγγενής μας και ότι θα έγραφες για τον αδερφό μου. Περιμένω, λοιπόν, να κάνεις τώρα το ίδιο για μένα, για να αποδοθεί το δίκαιο.


Ο γιος σου, Σελήμ

Παπανικολάου Παναγιώτης, Β3


Πατέρα,
Σου γράφω αυτό το γράμμα έχοντας ανάμεικτα συναισθήματα...
Εχθές ο «ανάξιος» γιός σου κατόρθωσε κάτι πολύ σημαντικό. Διέσωσα το λάβαρο, πατέρα, και το υπερασπίστηκα με όλο μου το είναι. Τραυματίστηκα βαριά. Βέβαια, με θλίψη μου σου ανακοινώνω πως δεν θα υπάρχει κάποιο χειροπιαστό αποδεικτιτκό αυτού μου του κατορθώματος, μια που ο λιποτάκτης ταγματάρχης γνωρίζει τον Σερασκέρη και πήρε αυτός το μετάλλιο και την προαγωγή για την υποτιθέμενη ανδρεία του.
Εμένα όμως αυτό δεν με επηρεάζει, γιατί η πράξη είναι που μετράει, σωστά; Δεν αξίζει να χρησιμοποιούμε τις γνωριμίες για να αυτοπροβληθούμε, αφού έτσι ισοπεδώνουμε τόσο τον εαυτό μας, όσο και την αντρειοσύνη που αποκτά κανείς στο πεδίο της μάχης υπερασπιζόμενος τα ιδανικά της πατρίδας.
Ήθελα να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου και την ηθική ικανοποίηση που πήρα μετά από αυτή μου την πράξη, παρά το γεγονός ότι αδικήθηκα, ελπίζοντας κι εσύ να χάρηκες μαζί μου και να κατάλαβες επιτέλους την αξία μου που τόσα χρόνια περιφρονούσες, σε αντίθεση με εμένα που σε είχα ως πρότυπο, πάνω απ’ όλους και απ’ όλα, αναζητώντας μάταια ένα δείγμα πατρικής υπερηφάνειας και αγνής αγάπης από σένα.

Με εκτίμηση στο πρόσωπό σου όπως πάντα,
ο γιος σου,
Σελήμ


Ανθή Πεταλωτή, Β3, 2016



Γράψτε μια παραλλαγή της ιστορίας. Πώς θα είχε αλλάξει η πορεία της ζωής του Σελήμ και όλης του της οικογένειας, αν δεν είχε πάει στρατιώτης στη θέση του αδερφού του και είχε μείνει στο σπίτι του. 

Ο Σελήμ ως ένα ανήμπορο μέλος της οικογένειας που ήταν "εγκλωβισμένος" από την αγάπη της μητέρας έπρεπε να βρει ένα τρόπο να αποδράσει και να αποδείξει την αξία του στον πατέρα του.
Η μοναδική παράτολμη κίνηση που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να πάρει την θέση του αδελφού του στην μάχη. Αν επέλεγε να μην κάνει αυτήν την κίνηση, πιθανώς να έμενα για πάντα ένα «κοριτσάκι» χωρίς την παραμικρή αναγνώριση του πατέρα του σαν ένα από τα αγόρια της οικογένειας.
Η μητέρα του θα ήταν ευτυχισμένη που δεν θα την άφηνε μόνη της και θα έχει μια παρηγοριά σε αυτό τον κόσμο. Ίσως μετά τον θάνατο της μητέρας του να έμενε εντελώς ανυπεράσπιστος και να παντρευόταν φεύγοντας μακριά από την οικογένεια του.


Βασιλική Φούζα, Β3, 2016

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ



Τη Πέμπτη 27 Οκτωβρίου  πραγματοποιήθηκε στον χώρο του  γυμναστηρίουι του σχολείου η καθιερωμένη σχολική εκδήλωση για τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Αρχικά ανακοινώθηκαν τα ονόματα  του σημαιοφόρου και των παραστατών, έγινε η παράδοση της σημαίας και απονεμήθηκαν οι έπαινοι σε όσους αρίστευσαν την περασμένη σχολική χρονιά.
 Στη συνέχεια μαθητές της Α Λυκείου παρουσίασαν μια επιτυχημένη και αξιόλογη εκδήλωση υπό την καθυδήγηση του κυρίου Αντωνόπουλου


Ο εορτασμός για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε με τη μαθητική παρέλαση











'Ιωνας Καλλιμάνης

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στον χώρο του σχολείου ενημέρωση για το κάπνισμα από ψυχολόγους. που εργάζονται στη Δίολκο.. Στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας οι κυρίες Δήμητρα Παπαναστασίου και Γιολάντα Κομιανού χώρισαν τους μαθητές σε  ομάδες και η καθεμιά  αναζήτησε και κατέγραψε πληροφορίες για τα αίτια, για τις επιπτώσεις ή για τους τρόπους πρόληψης του καπνίσματος. Στη συνέχεια,έγινε μια συζήτηση μεταξύ όλων των ομάδων με σκοπό την βαθύτερη κατανόηση του προβλήματος, την ευαισθητοποίηση και τη στάση που οφείλει να διαθέτει ο καθένας από εμάς απέναντι στο φαινόμενο. Ήταν μια εποικοδομητική συνάντηση και ευχόμαστε να πραγματοποιηθούν κι άλλες πάνω σε θέματα που μας απασχολούν.
                                                                                                                                   Βάσια Κόρκα

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

ΤΟ ΓΕΛ ΒΕΛΟΥ ΣΤΗ ΦΕΡΡΑΡΑ

                                                                                                                                                                                     
Σχέδιο Στρατηγικής Σύμπραξης μεταξύ σχολείων στο πλαίσιο της δράσης ΚΑ2 του Προγράμματος ERASMUS+ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Συνεχίζεται και φέτος για δεύτερη χρονά το πρόγραμμα ERASMUS+ με θέμα: Media, Social Networks and ICTOpportunities for Learning, στο οποίο συμμετέχει το ΓΕΛ ΒΕΛΟΥ. Στα πλαίσια του προγράμματος αυτού πραγματοποιήθηκε την εβδομάδα που μας πέρασε (23-29 Οκτωβρίου) η τρίτη μετακίνηση μαθητών και καθηγητών όλων των συμμετεχόντων σχολείων. Προορισμός ήταν η Ιταλία και το Liceo ScientificoA.Roiti” της πανέμορφης μεσαιωνικής Φερράρα.

Από το σχολείο μας ταξίδεψαν οι μαθήτριες, Αντωνία Γκρέμη-Λιαδή της Α΄ Λυκείου, Σταυρούλα Κουγιουμτζίδου, Αριάδνη Μανιά, Ντανιέλα Στογιάν και Βασιλική Φούζα της Β΄ Λυκείου, με συνοδούς την Διευθύντρια, Μάρθα Πολίτου, την Υποδιευθύντρια, Μαρία Καλλιμάνη και την υπεύθυνη του προγράμματος, Ελένη Κραβαρίτη.
Πρέπει να σημειωθεί ότι, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των χωρών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, αποφασίστηκε να μην πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη για τον Φεβρουάριο μετακίνηση στην Κωνσταντινούπολη, λόγω της ανησυχίας των γονέων για τα τρομοκρατικά χτυπήματα και τη γενικοτερη πολιτική αναταραχή που επικρατεί στη γειτονική Τουρκία. Κατά συνέπεια, έχει γίνει αναπροσαρμογή στον αριθμό των μαθητών και των εκπαιδευτικών που θα συμμετέχουν στις φετινές μετακινήσεις.

 Το πρόγραμμα, που είχαν ετοιμάσει οι Ιταλοί συνάδερφοι ήταν πλουσιότατο σε δραστηριότητες και εξορμήσεις που είχαν τόσο εκπαιδευτικό, όσο και ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Όλοι οι συμμετέχοντες περπάτησαν στα γραφικά σοκάκια της Φερράρα και ξεναγήθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο Κάστρο, στον Καθεδρικό Ναό, στη Βιβλιοθήκη, ενώ συναντήθηκαν και με τις δημοτικές αρχές της πόλης. Επισκέφθηκαν, επίσης, το γραφικό ψαροχώρι Comacchio, όπου ξεναγήθηκαν στο αρχαιολογικό μουσείο, στο παραδοσιακό εργοστάσιο επεξεργασίας χελιών και ταξίδεψαν στο δέλτα του ποταμού Πάδου. Τέλος, επισκέφθηκαν τη Βενετία, όπου ξεναγήθηκαν στο παλάτι του Δόγη και τον Ναό του Αγίου Μάρκου.

Το φιλόξενο Λύκειο Roiti μας υποδέχθηκε στις εντυπωσιακές του εγκαταστάσεις, όπου  τα παιδιά εργάστηκαν σε ομάδες πάνω στο θέμα του προγράμματος σχετικά με τη αξιοποίηση των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης για εκπαιδευτικούς σκοπούς αλλά και τους κινδύνους που προκύπτουν από την κακή χρήση αυτών των μέσων, όπως το πρόβλημα του Ψηφιακού Εκφοβισμού. Οι Έλληνες μαθητές και καθηγητές παρακολούθησαν με δική τους πρωτοβουλία παραδόσεις μαθημάτων στο κανονικό σχολικό πρόγραμμα (Λατινικά, Φυσική, Μαθηματικά) για να συγκρίνουν την ύλη αλλά και τις διδακτικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται στις δύο χώρες. Πρέπει να αναφερθεί ότι οι μαθητές μας εντυπωσίασαν τόσο τους εκπαιδευτικούς, όσο και τους γονείς που τους φιλοξένησαν, με την ευχέρειά τους στις ξένες γλώσσες αλλά και την κοινωνικότητά τους.
Η εβδομάδα έκλεισε με ένα χαρούμενο πάρτι στο πολιτιστικό κέντρο του δήμου της Φερράρα. Παιδιά και μεγάλοι γεύτηκαν τα εδέσματα που είχαν προετοιμάσει οι μητέρες των μαθητών, τραδούδησαν, χόρεψαν και διασκέδασαν όλοι μαζί. Η όλη διοργάνωση στέφθηκε με επιτυχία. Οι εκπαιδευτικοί στόχοι της συνάντησης υλοποιήθηκαν στο ακέραιο, ενώ ενδυναμώθηκαν τα συναισθήματα φιλίας και αλληλοκατανόησης μεταξύ των παιδιών.
Το Λύκειο Βέλου ευχαριστεί τους Ιταλούς φίλους για τη ζεστή τους φιλοξενία και περιμένει με ανυπομονησία την επόμενη συνάντηση τον Νοέμβριο στην Ισπανία. Τα κείμενα και το βίντεο των μαθητριών που ταξίδεψαν στην Ιταλία μεταδίδουν την εντύπωση που τους άφησε η όλη εμπειρία.



"Το ταξίδι μας στην Ιταλία "
 

από τη Βίκη Φούζα

Από που να ξεκινήσω και από που να τελειώσω. Μια ομάδα. Πέντε μαθήτριες, τρεις υπέροχες συνοδοί. Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στις 23 Οκτωβρίου. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο στην Μπολόνια και από εκεί πήγαμε στην Φερράρα.
Η Φερράρα είναι μια πόλη που διαθέτει πλατιούς δρόμους και κοσμείται από πολυάριθμα παλάτια πολλά από τα οποία χρονολογούνται από τον 14ο και τον 15ο αιώνα, όταν φιλοξενούσε την Αυλή του Οίκου του Έστε. Για την ομορφιά και την πολιτιστική σημασία της έχει χαρακτηρισθεί από την UNESCO Μνημείο  Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Εκεί ξεναγηθήκαμε στο Κάστρο, τη Βιβλιοθήκη, τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το εβραϊκό Γκέτο και τα τείχη που περικλείουν την πόλη.
Στις ημέρες διαμονής μας επισκεφτήκαμε, επίσης, το Κομάκιο μια περιοχή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μικρή Βενετία, καθώς μετά την αποξήρανση του βάλτου στο δέλτα του ποταμού Πάδου είναι γεμάτη κανάλια και γραφικά γεφυράκια. Ήταν μια περιοχή όπου η αλιεία είχε αναπτυχτεί ιδιαίτερα. Επισκεφτήκαμε επίσης και την Pomposa, στην οποία υπήρχε ένα από τα πιο σημαντικά πρωτοχριστιανικά μοναστήρια.
Κάτι που δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ στην ζωή μας είναι η γραφική Βενετία. Η Βενετία είναι μία ρομαντική, τουριστική πόλη, απαράλλακτη στο χρόνο. Εκεί υπάρχουν πολλά αξιοθέατα, όπως η Βασιλική και η Πλατεία του Αγίου Μάρκου, τα γραφικά στενά και τα κανάλια με τις γόνδολες, τα οποία επισκεφτήκαμε.
Εκτός, βέβαια, από τις εκδρομές που πήγαμε, υπήρχαν και αρκετά εργαστήρια σχετικά με το θέμα του προγράμματός μας για την εκπαιδευτική χρήση της τεχνολογίας, που έγιναν στο χώρο του σχολείου, ενώ είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και ένα μάθημα Λατινικών σε μια από τις τάξεις του LICEO ROITI, του σχολείου που μας φιλοξενούσε. 
Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία!!!


Erasmus in Ferrara : a step back in time – memories for a lifetime

by Daniela Stoian

On the 23th of October we departed from Greece ready to create new and memorable experiences. Our destination was Italy and we were about to stay in a beautiful and medieval like city called Ferrara.
One of the most exciting places that we visited and admired was of course Ferrara itself. This wonderful city consisted of elegant old buildings and narrow streets of cobblestone, all together giving you the sensation that you're in a different period of time, one with kings and queens. We went sightseeing and learned a lot about important monuments like the city's Castle, the Cathedral and the Diamond Palace, the legendary palace that is said to be hiding a real diamond inside its walls. Local stories like that made our journey even more playful and interesting and we were lucky enough to hear a lot of them.
Visiting Ferrara was great, but our will to explore and broaden our horizons didn't let us stay in only one place. So the next day we visited Comacchio, the town of lagoons and bridges. This, as one would call, "small version of Venice", taught us a lot about local economy, which was mostly based on fish farming, and how it works. We also learnt everything about the techniques they used to trap the fish and its whole processing and selling. After that, we crossed the remarkable Trepponti bridge and went straight to our little boat, waiting to take us to the place where all the action used to happen, the fish farms. Later that day we went to Pomposa Abbey, one of the most important monasteries in northern Italy, admired for its rich library and its wealth.
All those places were absolutely beautiful, but what made our trip to Italy so special, was Venice, a city whose unique beauty and culture cannot be found anywhere else in the world. It's extremely difficult to find where to begin describing its special beauty. After a long stroll through the canals and the colorful small paths inside Venice, we finally arrived to our destination, the spectacular Piazza San Marco.
There are not enough words in the world to completely describe its majesty and how astonishing it was. We all have seen photos of Venice, but standing in the middle of such true beauty, makes you feel rather tiny and unimportant. We also had the opportunity to go inside the Doge’s palace. It was a marvelous building of the 15th century, built to leave it's visitors open-mouthed. While being inside, we could see the wealth and elegance surrounding us, leaving us stunned and making us feel like real aristocrats. Gold covered almost everything and along with the exquisite paintings and sculptures it made it obvious that Venice was one of the most affluent cities that existed in human history.
Sightseeing was great, but that isn't the only thing that our memories from Italy consist of. The most important part of our trip, that filled our hearts with warmth and joy, was the people we met there, the friendships we created and the experiences we went through together.
Some of these experiences were related to the topic of our program, which has to do with educational uses of modern technology and communication media. The programs objectives were covered in several workshops that took place in the classrooms of LICEO ROITI, where our groups met and worked together for a whole week.
Some of these experiences were more fun, as they included dancing, singing and tasting local dishes, prepared by our host parents. All these experiences are the ones that made our visit there unforgettable and unique, a visit that will stay in our hearts forever.
In conclusion, it was really hard saying goodbye to a place like that, one that we filled with the happiest possible emotions. But we can say with total certainty that we gained a lot as we managed to see a different country with different people and habits, and we also found out about new places and exchanged opinions and ideas with people from different countries and cultures. All in all, it was something worth experiencing.

[το κείμενο γράφτηκε στα Αγγλικά, για να δημοσιευτεί και στο blog του προγράμματος]